กฎหมายการกระทำความผิดอนาจาร

กฎหมายการกระทำความผิดอนาจารนั้น เป็นความผิดที่เกิดขึ้นบ่อยๆในสังคมทั้งที่เป็นข่าวและไม่เป็นข่าว ซึ่งกรณีที่เป็นข่าวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงส่วนน้อย ส่วนกรณีที่ไม่เป็นข่าวหรือไม่มีการดำเนินคดีนั้นมีอยู่เป็นจำนวนมาก ขึ้นอยู่กับหลายสาเหตุด้วยกัน เช่น เป็นการกระทำของผู้มีอิทธิพลหรือมีอำนาจ การข่มขู่ไม่ให้เปิดเผยหรือไม่ให้ดำเนินคดี การตกลงกันด้วยการชดใช้ค่าเสียหาย การไม่มีหลักฐานหรือหลักฐานไม่เพียงพอ ไม่มีใครช่วยเหลือ ไปแจ้งความแล้วถูกเจ้าหน้าที่ด่าหรือไล่กลับ เจ้าหน้าที่กล่าวไม่เป็นคุณต่อผู้เสียหาย ผู้ถูกกระทำอายุน้อยเกินกว่าจะโต้เถียงได้ อยู่ในอาการมึนเมาหรือไม่มีสติรับรู้เพียงพอ อาจเกิดจากการมอมเหล้าหรือมอมยา บางคนอาจปล่อยเลยตามเลยเพราะเกรงว่าจะเป็นปัญหาต่อครอบครัว ชื่อเสียง การเรียน การทำงาน การใช้ชีวิตในสังคม การถูกตราบาป การอับอาย เป็นต้น

เป็นปัญหาของสังคมที่แก้ไขได้ยากมาก ปัญหาที่เกิดจากผู้ถูกกระทำคือ ความไว้วางใจ ความกล้า ความท้าทาย ความอยากรู้อยากลอง คิดว่าไม่มีอะไร ตามเพื่อน ดื่มสุราหรือยาเสพติด ขาดความระมัดระวังจากคนรอบข้าง ชอบอิสระไม่ต้องมีใครดูแล ประมาท การแต่งกายเพื่อปลุกอารมณ์ทางเพศ ชอบอยู่กับเพศตรงข้าม เป็นต้น

ปัญหาที่เกิดจากผู้กระทำ ได้แก่ ความเคยตัวเคยทำกับคนหนึ่งได้ก็มักจะไปทำกับคนอื่นๆ ไปเรื่อย มีอำนาจหรือมีอิทธิพลไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย หน้ามืดเห็นเขาให้ท่าหน่อยมักจะอดไม่ได้ เมื่อมีโอกาส เช่น อยู่ด้วยกันสองต่อสอง สถานที่เปลี่ยวหรือที่มืด เพศตรงข้ามคล้อยตาม เป็นต้น ซึ่งกฎหมายอาจช่วยได้เพียง 30 เปอร์เซ็นต์จากเหตุการณ์ที่มีการกระทำอนาจารที่เกิดขึ้นจริง กฎหมายจะช่วยได้ก็ต่อเมื่อผู้ถูกกระทำมีหลักฐานแน่นและชัดเจน ต้องไปแจ้งความให้ถูกต้องตามกฎหมาย และเจ้าหน้าที่ของรัฐมีความจริงใจต่อการช่วยเหลือ ซึ่งในบทความนี้จะอธิบายกฎหมายความผิดอนาจาร มีสาระสำคัญดังนี้

อนาจาร ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๕๔ ให้ความหมายไว้ว่า ความประพฤติชั่ว ความประพฤติน่าอับอาย เป็นฐานความผิดอาญาที่ผู้กระทำกระทำการอันควรขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล โดยเปลือยหรือเปิดเผยร่างกาย หรือกระทำการลามกอย่างอื่น ลามก น่าบัดสี ทำให้เป็นที่อับอาย เป็นที่น่ารังเกียจแก่ผู้อื่นในความดีงาม

อนาจาร ตามแนวคำพิพากษาฎีกา ให้ความหมายว่า การกระทำที่ไม่สมควรในทางเพศ หรือการกระทำให้อับอายขายหน้าในทางเพศ โดยกระทำต่อเนื้อตัวร่างกายโดยตรง เช่น การฉุดแขนหญิง การกอด จูบ ลูบ คลำ หรือสัมผัสจับต้องเนื้อตัวร่างกาย เป็นต้น หรือการกระทำที่ฝ่าฝืนต่อศีลธรรมอันดี การกระทำอันควรขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล และไม่ได้ความหมายเฉพาะความใคร่หรือการค้าประเวณีเท่านั้น แต่รวมถึงการทำให้อับอายขายหน้าในทางเพศด้วย โดยอาจจะไม่มีความมุ่งหมายในทางกามารมณ์ก็ได้ (อธิยพร โพธิใส: 2561)

ประมวลกฎหมายอาญาที่เกี่ยวกับความผิดอนาจาร ดังนี้

มาตรา 278 “ผู้ใดกระทำอนาจารแก่บุคคลอายุกว่าสิบห้าปีโดยขู่เข็ญด้วยประการใด ๆ โดยใช้กำลังประทุษร้าย โดยบุคคลนั้นอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ หรือโดยทำให้บุคคลนั้นเข้าใจผิดว่าตนเป็นบุคคลอื่น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี หรือปรับไม่เกิน 200,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ”

มาตรา 279 “ผู้ใดกระทำอนาจารแก่เด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปี โดยเด็กนั้นจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี หรือปรับไม่เกิน 200,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคแรก ผู้กระทำได้กระทำโดยขู่เข็ญด้วยประการใด ๆ โดยใช้กำลังประทุษร้าย โดยเด็กนั้นอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ หรือโดยทำให้เด็กนั้นเข้าใจผิดว่าตนเป็นบุคคลอื่น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 15 ปี หรือปรับไม่เกิน 300,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ”

มาตรา 280 “ถ้าการกระทำความผิดตามมาตรา 278 หรือมาตรา 279 เป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำ

(1) ได้รับอันตรายสาหัส ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 5 ปีถึง 20 ปี และปรับตั้งแต่ 100,000 บาทถึง 400,000 บาท

(2) ถึงแก่ความตาย ผู้กระทำต้องระวางโทษประหารชีวิต หรือจำคุกตลอดชีวิต”

มาตรา 285 “ถ้าการกระทำความผิดตามมาตรา 278 มาตรา 279 มาตรา 280 เป็นการกระทำแก่ผู้สืบสันดาน ศิษย์ซึ่งอยู่ในความดูแล ผู้อยู่ในความควบคุมตามหน้าที่ราชการหรือผู้อยู่ในความปกครอง ในความพิทักษ์หรือในความอนุบาล ผู้กระทำต้องระวางโทษหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรานั้น ๆ หนึ่งในสาม”

ความผิดอนาจารที่ยอมความได้ ดังนี้

มาตรา 281 “การกระทำความผิดตามมาตรา 276 และมาตรา 278 นั้น ถ้ามิได้เกิดต่อหน้าธารกำนัล ไม่เป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำรับอันตรายสาหัสหรือถึงแก่ความตาย หรือมิได้เป็นการกระทำแก่บุคคลดังระบุไว้ในมาตรา 285 เป็นความผิดอันยอมความได้”

ดังนั้น ความผิดฐานกระทำอนาจาร โดยปกติเป็นความผิดอันยอมความได้ แต่มีข้อยกเว้นในบางกรณีที่ไม่สามารถยอมความได้ คือ 1) การกระทำอนาจารต่อเด็กอายุไม่เกิน 15 ปี 2) การกระทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัล 3) การอนาจารเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำรับอันตรายสาหัสหรือถึงแก่ความตาย 4) การกระทำอนาจารที่กระทำต่อผู้สืบสันดาน ศิษย์ซึ่งอยู่ในความดูแล ผู้อยู่ในความควบคุมตามหน้าที่ราชการหรือผู้อยู่ในความปกครอง ในความพิทักษ์ ในความอนุบาล

ความผิดผู้นำพาไปเพื่ออนาจาร ดังนี้

มาตรา 282 “ผู้ใดเพื่อสนองความใคร่ของผู้อื่น เป็นธุระจัดหา ล่อไป หรือพาไป เพื่อการอนาจารซึ่งชายหรือหญิง แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปี และปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท

ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคแรกเป็นการกระทำแก่บุคคลอายุเกินสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปี ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบห้าปี และปรับตั้งแต่หกหมื่นบาทถึงสามแสนบาท

ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคแรกเป็นการกระทำแก่เด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปี ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงสี่แสนบาท

      ผศ.ปองปรีดา ทองมาดี

          ประธานหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา