ที่นี่…สถานีเจ้าพระยา

• ตอน : “หอมกลิ่นการเมือง”

สมัยที่ผมทำงานอยู่ในจังหวัดหนึ่งในภาคกลาง  เมื่อราวๆ 30 กว่าปีมาแล้ว  มีการ เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ถึง 2 ครั้ง ในห้วงเวลาที่ผมทำงานอยู่ในจังหวัดนั้น

มีรุ่นน้องคนหนึ่ง (วิเตชา ชลาลัย) นามสมมุติ ที่เป็นข้าราชการส่วนภูมิภาคในหน่วยงานระดับอำเภอ.ลาออกจากราชการเพื่อสมัคร ส.ส.ตามแนวทางของพี่ชายที่หลงใหลใน  กลิ่นอายของการเมืองการปกครองของไทย จนต้องหลบหนีเข้าป่าสมัย 14 ตุลาคม      วันมหาวิปโยค 2516

เขาจึงปรารถนาจะเข้าสู่วงการเมืองเพื่อแก้แค้นแทนพี่ชายด้วยวิถีของรัฐสภา…..ในป่า คอนกรีต   เพื่อเรียกร้องหาประชาธิปไตยที่แสนหอมหวานตามปณิธานของนักศึกษาทั่ว เมืองไทยในยุคที่ประชาธิปไตยเบ่งบาน

แม้ว่า “วิเตชา. ชลาลัย” จะสังกัดพรรคการเมืองพรรคใหญ่  ชื่อเสียงดี บทบาทดีในกรณีที่ตกเป็นฝ่ายค้านแทบตลอดกาลในวงการเมือง   แต่เขาก็“สอบตก”โดยวิเตชาแจ้งว่าอุดมการณ์ต้องพ่ายแพ้แก่เงินตรา ซึ่งเป็นเรื่องปกติธรรมดาในวงการเมืองเรื่องเลือกตั้งของประเทศไทย

แล้ว วิเตชา ก็ทำเรื่องขอกลับเข้ารับราชการในหน่วยงานเดิม ตำแหน่งเดิม  ที่ทางราชการต้องสงวนเอาไว้เพื่อรอท่า  ในกรณีที่ข้าราชการผู้นั้นลาออกเพื่อลงเล่นการเมืองแล้วขอกลับเข้ารับราชการตามเวลาที่กำหนด

จำเนียรกาลที่ผ่านไปหลายปีก็มีการเลือกตั้ง ส.ส. ครั้งใหม่ตามวาระ 4 ปี ของอายุ ส.ส. วิเตชาก็ลาออกจากราชการเพื่อลงสมัคร ส.ส.ในนามของพรรคเดิม ซึ่งนับว่าอุดมการณ์มั่นคงไม่คลอนแคลน  แต่แน่นแฟ้นอย่างน่ายกย่องชื่นชมนิยมศรัทธา

วิเตชาสอบตกเช่นเคย

ผมถามด้วยความเกรงใจว่าถ้ามีการสมัครรับเลือกตั้ง ส ส.ในโอกาสต่อไปจะ ลาออกจากราชการเพื่อลงสมัครอีกหรือไม่?

    วิเตชา ชลาลัย นักต่อสู้ทางการเมืองเพื่อแก้แค้นแทนพี่ชายที่ถูกคณะปฏิวัติซึ่งกลายเป็นรัฐบาลในกาลต่อมา รุกไล่จนต้องลี้ภัยเข้าป่าเมืองน่านไปในกาลครั้งกระนั้น.ตอบคำถามผมอย่างมั่นใจ ไม่รีรอ ไม่ทดท้อ ด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมว่า…..

“พี่โกสินทร์ได้เห็นผมสอบตกมาเพียง 2 ครั้ง  ซึ่งที่จริงผมสอบตกเป็นครั้งที่3 แล้วโดยครั้งแรกพี่โกสินทร์ยังไม่ได้มาทำงานในจังหวัดนี้ยังไม่ได้รู้จักกับผม!  เลือกตั้งครั้งหน้าถ้าผมสอบได้ ก็ต้องไชโย แต่ถ้าสอบตกก็จะเป็นการสอบตกครั้งที่ 4! ในชีวิตของผม!!!”

ผมหมดเรี่ยวแรงที่จะสนทนาธรรมกับ วิเตชา ต่อไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องถามคำถามสำคัญที่อัดอั้นอยู่ในใจตลอดมาในกรณีที่ พ่อค้า ผู้รับเหมา ผู้มีอิทธิพล ขุนโจร ฆาตกร คนใจไม่ซื่อ มือไม่สะอาดทั้งหลาย มุ่งหมายรับใช้ประเทศชาติในคราบของ สส. ผู้ทรงเกียรติ รมต.ผู้ทรงศักดิ์อัครฐาน สว.ผู้เบิกบานและสูงส่ง สจ. สท.ผู้นำดำรงความสัตย์ซื่อถือความดีเป็นสรณะ!!!

วิเตชา ชลาศัย ตอบโดยไม่ต้องใช้เวลาคิดประดิษฐ์ถ้อยคำ

“รัฐสภาเป็นบ่อเงินบ่อทองของประเทศ  เป็นถังเงินใบใหญ่ที่สุดของประเทศถนนทุกสายของการเมืองไทยจึงมุ่งสู่แหล่งเงินงบประมาณที่ใหญ่ที่สุดในบ้านเมืองยังไงล่ะครับ?”

ความ โง่เขลา ความสลัวรางทางการเมืองไทยในความรู้ ความคิดของผมจึงสว่าง กระจ่างดวงใจในบัดดล

เรื่องราวการเมืองของไทยหรือของหลายๆประเทศที่ยังด้อยพัฒนา กำลังพัฒนา หรือพัฒนาในทางวัตถุแล้ว แต่ความเจริญทางศีลธรรมในจิตใจยังไปไม่ถึงครึ่งทางฝัน     จึงยังเป็นเส้นทางตันของผู้รักประชาธิปไตย ที่ใฝ่ฝันจะได้รับใช้ประเทศชาติในฐานะนักการเมืองน้ำดีมีเจตนาจะพัฒนาบ้านเมืองให้ก้าวเข้าสู่สภาวะแผ่นดินธรรมแผ่นดินทอง

เพลโต อริสโตเติ้ล ปรัชญาเมธีของโลกชาวกรีก ซึ่งเป็นครูและศิษย์กันสมัยคลาสสิกในยุคกรีกโบราณให้ความสำคัญของคำว่า“ประชาธิปไตย”  เอาไว้ในลำดับที่ 4ของหลักการปกครองที่ดีในสังคมโลก

มิใช่การปกครองที่ดีวิเศษเลิศล้ำอันดับ 1 อย่างที่นักการเมือง นักวิชาการผู้คลั่งไคล้การเมือง และนักศึกษาหัวรุนแรงยกย่องชื่นชม

เพียงแต่ว่าการปกครองตามระบอบประชาธิปไตย มีข้อเสีย ข้อด้อยน้อยกว่า การปกครองระบอบอื่นๆเท่านั้นเอง

ประเทศไทยยังมีระบอบประชาธิปไตยดีกว่าอีกหลายๆประเทศในกรณีที่          “มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข”

ระบอบประชาธิปไตยจะใสสะอาด  ปราศจากจุดด่างหรือรอยมลทินใดๆ ก็ต้อง ได้ นักการเมืองใจซื่อ มือสะอาด ถือความสัตย์ ประหยัดสุจริต เข้าดำรงตำแหน่งทางการเมืองตั้งแต่ระดับท้องถิ่น ระดับภูมิภาค และระดับประเทศ

ต้องไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน ต้องไม่หวังกอบโกยผลประโยชน์ของประชาชาติ เข้าสู่ตระกูลของตน  ต้องไม่เข้าไปปกป้องผลประโยชน์ในอาชีพในธุรกิจเดิมของตน

ถ้าประเทศไทย วงการเมืองไทยในระดับประเทศ ระดับภูมิภาค ระดับท้องถิ่น   เต็มไปด้วยนักการเมืองผู้ซื่อสัตย์ มีศีลธรรมประจำใจ ละอายต่อบาป เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม เมตตาปรานีราษฎรผู้ยากไร้ และเทิดทูนสถาบันกษัตริย์ ไว้เหนือเกล้าฯ

สยามประเทศของเราจะเปี่ยมสุข สิ้นทุกข์ไปพะเรอเกวียน!!!

โดย “โกสินทร์  ปิ่นสุพรรณ”