งวดที่แล้ว ผมคุยถึงสภาพทั่วไปของตลาดปากน้ำโพ แนะนำให้รู้จักย่านเก่าที่เป็นที่สร้างเศรษฐกิจให้กับเมืองปากน้ำโพ
งวดนี้จะขอพูดต่อถึงสิ่งที่อยากให้มีขึ้นเพื่อสร้างสีสันให้กับ…สุชาดา จะได้เป็น Pilot Project โครงการนำร่อง เพราะตลาดปากน้ำโพ จับตรงไหน ก็มี Story ที่สามารถเอามาปัดฝุ่นสร้างรายได้ ให้เป็นเสน่ห์ของเมืองได้ทุกย่าน เพราะวันนี้คนเราก็โหยหายสิ่งเก่าๆ เพราะเราเข้าสู่สังคมผู้สูงวัยกัน 100 % แล้ว
เราก็จะได้ลูกค้าทั้งคนแก่ ที่มีมากขึ้น ที่สำคัญมีรายได้สูงซะด้วย เพราะหมดภาระเลี้ยงดูลูกหลานแล้ว พร้อมกันนั้นก็จะได้คนกลางคน ที่เคยลงมือทำมาหากินกับย่านเหล่านี้มาด้วย ที่จะได้ย้อนนึกถึงอดีตที่ทำงานกับเตี่ย กับอากง โดนสับโดนโขกกันมา
สุดท้ายก็เด็กรุ่นใหม่ ที่จะได้รับรู้ว่าบรรพบุรุษเขาสร้างเนื้อสร้างตัว สร้างฐานะ จนพวกเขาเหมือนคาบช้อนเงินช้อนทองออกจากท้องแม่เกิดมาสบายแล้วในยุคสมัยนี้
ดังนั้น…สุชาดา นอกจากจะทำมาค้าขายกัน ก็ควรเสริมสร้างด้วยภูมิปัญญาในอดีต ร้านรวงบางร้านไม่ได้ค้าขายอะไร ก็อาจจะเปิดทำ… “มินิ นิทรรศการย่อยๆ” เอาของเก่า ภาพเก่าออกมาโชว์กัน มีคนเก่าเจ้าของร้านออกมานั่งเล่าเรื่องราวในอดีตให้คนรุ่นใหม่ได้ตื่นตาตื่นใจ
ตัวอย่างอีกจุดหนึ่งคือ… บ้านท่านขุนวิวรณ์สุขวิทยา ซึ่งเป็นคลินิกในยุค 90 ซึ่งวันนี้ท่านเจ้าของบ้านซึ่งไม่มีลูกหลานทายาทสืบทอดมรดก แต่เป็นเหล่าหลานๆป้าฉวีภรรยาท่านขุนวิวรณ์ ท่านดูแลอยู่ ก็อาจจะไปคุยบอกเจตนารมณ์ให้ท่านทราบ ท่านอาจจะเปิดบ้านให้เข้าเยี่ยมชม แล้วหาอะไรมาขายเล็กๆน้อยแก้เหงา ก็น่าจะเพิ่มสีสันให้กับสุชาดา
ขอพูดถึงตลาดคนเดินของอุทัยธานี เขาก็เปิดโรงฝิ่น ให้คนเข้าไปชมว่า…คนโบราณเขาสูบฝิ่น กันอย่างไง ? มีคนเข้าไปดูแน่นทุกนัด
อีกสิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้มี…เคยคุยกับเขาไว้แล้วคือคุณประธาน หรือกุ้ง ช่างเขียนโปสเตอร์ติดหน้าโรงหนังศรีไกรลาส นี่ถือว่าเป็นช่างเขียนมือหนึ่งที่ยังมีชีวิตอยู่ วันที่มีตลาดคนเดิน จัดมุมบริเวณทางเข้าอดีตหน้าโรงหนังปากน้ำโพรามา ให้คุณกุ้งมาสาธิตการวาด วาดเสร็จ ใครอยากได้ก็ขายให้ไปเลย
คนรุ่นใหม่จะได้เห็นว่าในสมัยก่อน หน้าโรงหนังคึกคัก ป้ายโฆษณาก็เป็นแม่เหล็กดึงดูดคนมาดูหนัง
เริ่มจากทำโครงป้าย…ขึงผ้าดิบ…ทากาว…ตีสเกล…แล้วสเก็ตช์ภาพ…สุดท้ายคือลงสี…โชว์ได้เลย ภาพก็ขายได้ด้วย…ต่อไปก็พัฒนาเปิดสอนใครอยากวาดภาพเป็น มีทั้งใช้สีฝุ่น สีน้ำมัน
งานนี้ผมยินดีไปเป็นวิทยากรบรรยายการทำงานให้ฟรีเลย เพราะผมก็โตมาจากเด็กหลังโรงหนัง และเคยทำเป็นอาชีพเมื่อปี 2509
อีกงานหนึ่งที่อยากให้รื้อฟื้นคือ…ขนมโบราณ เช่นไอศกรีมตรอกข้างโรงหนังนิวนครสวรรค์ สมัยนั้นขายถ้วยละ 50 สตางค์ ใส่ข้าวเหนียวมูน อร่อยมาก ลองไปตามลูกหลานซึ่งเคยเป็นครูโรงเรียนนวมินทร์ฯ ให้มาทำไอศกรีมที่วันนี้หากินไม่ได้แล้ว คือไอศกรีมเกล็ด มีร้านหน้าวัดโพธาราม ชื่อร้านสิวกร เคยทำขาย วันนี้ก็หยุดทำไปแล้ว ลองไปตามดูกันครับ
ที่เขียนมาเสียยืดยาว ก็เพื่ออยากให้คนที่มาเดินได้ทั้งความบันเทิง ได้จับจ่ายใช้สอย แล้วยังได้เก็บเรื่องราวในอดีตไปเล่าต่อๆกัน ถือว่าเป็นการสืบสานวัฒนธรรมแบบ Soft Power ไปด้วย
ฝากเอาไว้ให้คิดนะครับ
…………………………………………………
