วันนี้ การพัฒนาของคอมพิวเตอร์ มันเดินทางมาถึงยุค QUBIT คำนี้ออกจะเป็นคำใหม่ที่เพิ่งจะรู้จักกัน
QUBIT เป็นหน่วยของการคำนวณแบบ Quantum ซึ่งกำลังเข้ามาแทนที่การคำนวณแบบเดิม โลกดิจิทัลที่เรากำลังใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบัน มีหน่วยเป็น Bit ที่แทนด้วย 0 กับ 1 แต่ต่อไปนี้จะไม่ได้มีแต่ 0 กับ 1
เด็กในอนาคตกำลังจะใช้ชีวิตในโลก QUBIT ที่ซับซ้อนกว่า และมีพลังกว่าเดิม ไม่ต่างจากการเปลี่ยนจากลูกคิด เป็น เครื่องคิดเลข
ผมมองว่า…สิ่งที่เคยใช้ได้ในอดีต มาตอนนี้ทุกอย่าง กลับดู… “ล้าสมัย” และในอนาคตอัตราเร่งของความล้าสมัย มันจะยิ่งมากขึ้นกว่าเดิม
มากจนเราอาจไม่มั่นใจแล้วว่าเราจะสอนเด็กเรื่องอะไร เรื่องอะไรที่เด็กควรรู้ และสุดท้ายกลายเป็นว่า ตัวเราเองที่ต้องเรียนรู้ไปพร้อมกับเด็กและตามเด็กให้ทัน
ผมนั่งคุยกับหลานชายเกี่ยวกับผลการเรียน แล้วเลยคุยถามเกี่ยวกับสังคมในห้องเรียน ฟังแล้วน่าตกใจ ที่เด็กวันนี้ เหมือนจะมี 3 กลุ่ม 3 พวก นั่นคือ….
เด็กกลุ่มหนึ่งมาจากพวกเรียนในโรงเรียนอินเตอร์ซึ่งผู้ปกครองที่มีทุนทรัพย์ จะส่งลูกเรียนในโรงเรียนอินเตอร์กันมากขึ้น วิธีการเรียนการสอนของโรงเรียนอินเตอร์ก็จะเป็นแบบหนึ่ง ที่มีการสอนต่างไปจากโรงเรียนของไทยเราทั่วไป ยกตัวอย่างเด็กชั้น ม. 1 ครูให้เด็กไปนั่งวิเคราะห์วิจารณ์กันว่า ถ้าสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่มีระเบิดปรมณู คิดว่าใครจะแพ้สงคราม”
เด็กอีกกลุ่ม มาจากโรงเรียนระดับชนชั้นกลาง ที่มีการแข่งขันเข้าเรียนสูง ผู้ปกครองแย่งกันเอาลูกหลานเข้าเรียน ต้องจ่ายเงิน จ่ายทองก็ยินดีจ่าย วิธีการเรียนการสอนก็มีการปรับปรุง เนื้อหาหลักสูตรบ้างพอสมควร
แล้ว…เด็กอีกกลุ่มหนึ่ง มาจากโรงเรียนที่ยังสอนให้ท่องศัพท์อยู่…ครูยังพึ่ง… “ชอล์ก แอนด์ ทอล์ก” อยู่เลย วิธีเรียน วิธีสอนยังเหมือนรุ่นพ่อ รุ่นแม่เรียนเมื่อ30 กว่าปีที่แล้ว
เมื่อเด็กใน 3 กลุ่มถูกสอนมาต่างกัน วิธีคิด วิธีสังเคราะห์ปัญหาต่างๆ มุมมองหรือทัศนคติ ที่แตกต่างกัน อะไรจะเกิดขึ้น ผู้บริหารประเทศ ในอนาคตจะบริหารกันอย่างไร ?
เด็กที่เรียนโรงเรียนมาแบบเดิมๆ จบแล้วก็ไม่มีงานทำ ส่วนเด็กจบจากโรงเรียนอินเตอร์ เมืองไทยไม่มีงานให้ทำ เขากลับจะมองหางานจากประเทศต่างๆ ดิ้นรนไปหางานทำให้ได้ เพราะอย่างน้อยก็มีภาษาดีกว่าเด็กที่เรียนจากโรงเรียนไทยๆ
วันนี้…จะเห็นว่าอัตราการเกิดน้อยลง คนเกิดน้อยกว่าคนตาย…คนเข้าเรียนต่อในอุดมศึกษาลดลงทุกมหาวิทยาลัย…อาจารย์ที่สอนในมหาวิทยาลัยของรัฐในนครสวรรค์ บางคณะไม่มีเด็กเรียน ต้องออกไปทำงานกับ อปท.ที่ อบต.บ้าง เทศบาลตำบลบ้าง นี่ก็ถือว่าเป็นวิกฤตในวงการศึกษา
สมัยก่อนการล่าอาณานิคมอาจเป็นเรื่องทางการทหาร…ต่อมาอาจเป็นทรัพยากรน้ำมัน…มาถึงยุคนี้อาจจะเป็นเรื่องข้อมูล Big Data
จริงๆแล้ว สิ่งที่ตอนนี้เรากำลังจะสูญเสียไป ไม่ใช่เขตแดนประเทศ หรือทรัพยากร…แต่เรากำลังสูญเสีย… “ความเป็นมนุษย์”
วันๆหนึ่งเราอยู่หน้าจอมือถือกันมากน้อยเพียงใด อาจจะมากกว่าการพูดคุยกับคนในครอบครัวเสียอีก
ณ วันนี้ มีคนเขากล่าวกันว่า…มนุษย์เรากำลังถูกดูดเข้าไปเป็นทรัพยากรให้กับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ หลายคนอาจเรียกมันว่า…AI
เด็กวันนี้…เกิดมาเติบโตขึ้นมา มาเจอกับสิ่งที่ผู้ใหญ่ก็ไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต
เอาไงกันดีครับ…ชาวเจ้าพระยา ?
——————————-
