- ตอน ซื้อกินไม่หมด “คด!” กินอร่อย!
สมัยเรียนชั้นประถมศึกษาอยู่ที่โรงเรียนวัดในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ผมเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียน ชอบอ่านหนังสือทุกอย่างที่ขวางหน้า ทำให้มีความรู้ในระดับ เรียนดี
ความเรียนดีของผมก่อตัวมาพร้อม ๆ กับ การหวงวิชาความรู้…ฮา! ผมไม่เคยลอกการบ้านใคร และไม่เคยยอมให้เพื่อนลอกการบ้าน เพราะกลัวว่าเพื่อนจะได้คะแนนมากกว่า และบทเรียนที่เคยได้รับมาก่อนก็คือเพื่อนที่ลอกการบ้านจากผมมักจะได้คะแนนมากกว่าผม…ฮา!
เพราะเพื่อนจะเลือกลอกข้อที่ถูก แล้วไม่ยอมบอกผมว่าผมมีข้อที่ทำผิด ปล่อยให้ผมถูกหักคะแนนเป็นการตอบแทนความดีของผม…ฮา!
เจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อย ๆ ก็เลยต้องใจแคบกับเพื่อนที่ใจร้ายเห็นแก่ตัว
แต่เพื่อนที่จริงใจต่อกัน ขอลอกการบ้านของผมแล้วเตือนให้ผมแก้ไขในข้อที่ผมทำผิด เป็นมิตรจิตมิตรใจที่มีให้ต่อกันผมก็ยอมให้ลอกการบ้าน
เพื่อนประเภทนี้จึงคบหากันได้สนิทใจและยืนยาวยืนยงคงอยู่ตลอดมาจนถึง วัยชรา
แต่ถ้าเป็นกรณีสอบ “กลางเทอม สอบปลายเทอมหรือสอบไล่เพื่อเลื่อนชั้น” นอกจากจะไม่ยอมให้ใครลอกข้อสอบแล้ว ผมเองก็ไม่ยอมลอกข้อสอบใคร เพราะถ้าครูจับได้ก็จะถูกตัดคะแนนวิชานั้นทั้งฉบับ ซึ่งจะทำให้สอบตก ต้องเรียนซ้ำชั้น อายเพื่อน อายรุ่นน้อง ที่จะต้องยกระดับขึ้นมาเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับเรา
การสอบตกซ้ำชั้น หมายถึง การเสียเวลาเรียนเพิ่มขึ้นอีก 1 ปี ต้องเสียค่าเล่าเรียน เสียค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ในทางการศึกษาเพิ่มขึ้นฟรี ๆ อีก 1 ปี เดือดร้อนถึงพ่อ – แม่ที่ต้องอาบเหงื่อต่างน้ำ ทำงานหาเงินมาส่งลูกให้เล่าเรียนเพียรศึกษา เพื่อสอบเข้าเรียนในระดับมัธยม วิทยาลัยและมหาวิทยาลัย จะได้จบการศึกษาไปหางานทำ มีรายได้เลี้ยงตัว เลี้ยงครอบครัวของตน และกลับมาเลี้ยงพ่อแม่ในบั้นปลายชีวิตของบุพการี
ผมจึงตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือ ตั้งใจสอบไล่เพื่อเลื่อนชั้น ตั้งใจสอบแข่งขัน เข้ามหาวิทยาลัย จนจบออกมาสอบแข่งขันเข้ารับราชการได้โดยต้องแข่งขันกับผู้อื่นนับหมื่นคน
สิ่งที่ภูมิใจในชีวิตนักเรียน นักศึกษา มาจนถึงชีวิตในการทำงานราชการจนถึงวาระเกษียณอายุราชการคือ ผมไม่เคยลอกข้อสอบ ไม่เคยโกงข้อสอบ ไม่เคยทุจริตในการสอบในทุกระดับ ทั้งในการสอบเลื่อนชั้นเรียน และสอบเพื่อเลื่อนตำแหน่งในอาชีพข้าราชการมาตลอดชีวิต
ทำให้สามารถพูดได้อย่างไม่อายเทวดาฟ้าดินว่า…..
“ผมไม่เคยโกงข้อสอบ ไม่เคยทุจริตครั้งใหญ่ ๆ….ฮา! ในชีวิตราชการ”
ยกเว้นการทุจริตเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นแอบใช้กระดาษของหลวงเขียนจดหมายรักถึงสาว ๆ หรือแอบใช้รถราชการแวะรับลูกที่โรงเรียนขณะขับรถผ่านหน้าโรงเรียนพอดี หลังจากกลับจากการเดินทางไปทำข่าว หรือเดินทางไปประชุมแล้วกลับมาพอดีกับเวลาที่โรงเรียนของลูกเลิกพอดี… …ฮา! ๆๆ ก็จะแอบรับลูกกลับมานั่งรออยู่ที่ทำงานจนกว่าจะถึงเวลาเลิกงาน ซึ่งนาน ๆ ครั้งเวลาจึงจะประจวบเหมาะกันสักครั้งฮา!
ที่แอบภูมิใจลึก ๆ คือ ผู้บังคับบัญชาในกรมประชาสัมพันธ์ ตั้งแต่ผมเริ่มรับราชการจนเกษียณฯ ตอนอายุครบ 35 ปี ไม่เคยมีอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์คนใดเรียกรับเงินเพื่อขายตำแหน่งที่สูงขึ้นในแต่ละระดับ
ตอนสอบเข้ารับราชการในกรมประชาสัมพันธ์ ก็ไม่เคยมีใครมาติดต่อเรียกรับเงินเป็นหมื่นเป็นแสน เหมือนกับบางกรมฯในบางกระทรวง ดังที่เป็นข่าวฉาวโฉ่กระหึ่มบ้านกระหึ่มเมืองอยู่ในขณะนี้
ที่ภูมิใจลึกเข้าไปอีกคือ หน่วยงานของกรมประชาสัมพันธ์ในภูมิภาค ไม่มีงบประมาณมากมายให้โกงกินได้ ทำให้ข้าราชการกรมประชาสัมพันธ์ราว ๆ 98.89% ไม่มีโอกาสทุจริต คอรัปชั่นงบประมาณของทางราชการ…ฮา!
การที่เคยเป็นข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 และรัชกาลปัจจุบัน ที่สอบแข่งขันเข้ารับราชการได้ด้วยตนเอง สามารถเติบโตในหน้าที่การงานตั้งแต่ระดับผู้น้อย จนถึงระดับผู้ใหญ่ที่ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับสายสะพาย สายที่ 1 โดยไม่เคยเสียเงินซื้อตำแหน่ง และไม่เคยทุจริตคิดคดคำโตๆ…ฮา! จนเกษียณฯออกมาเป็นข้าราชการบำนาญที่พอมีพอกินไปเดือน ๆ มานับสิบปี โดยไม่ต้องประพฤติตนเป็นข้าราชการชั่ว ๆ เลว ๆ เหมือนดั่งที่ปรากฏเป็นข่าวครึกโครมในบ้านเมืองดังเช่นทุกวันนี้ เป็นความอิ่มใจและภูมิใจในศักดิ์ศรีของความเป็นคน และศักดิ์ศรีของข้าราชการของแผ่นดิน
เพียงแต่ว่าความซื่อสัตย์สุจริตอาจจะไม่ได้ดำเนินไปพร้อม ๆ กับความร่ำรวย ทรัพย์สินเงินทองเหมือนผู้อื่น แต่ก็มีข้าวปลาอาหารให้กินอิ่ม มีบ้านหลังเล็กๆ ให้นอนอุ่น มีรถยนต์คันเก่า ๆ ที่ใช้ได้หลายสิบปี โดยไม่ต้องเบียดเบียนใครให้ลำบาก
ไม่ต้องมีความทุกข์เพราะต้องไปนอนในคุกก่อนเกษียณหรือหลังเกษียณเพราะทุจริตในอาชีพรับราชการ!!!
โดย “โกสินทร์ ปิ่นสุพรรณ”
