ตอน : ช้าๆได้พร้าเล่มงาม
จะเร่งรีบทำไป…ทำไมกัน? ผมขอถามพี่น้องชาวนาเมืองไทยในวันนี้ว่า… “จะเร่งรีบทำอะไร? ทำไมกันนักกันหนาในท้องนาเมืองไทย”
ผมเคยแอบถามชาวนาที่พอจะพูดจากันได้ ในฐานะคนรู้จักกันบ้างเป็นครั้งคราวว่า ทำไมต้องรีบไถนาด้วยรถแทรกเตอร์ ทำไมไม่ใช้ควายไถ่นาเหมือนสมัยปู่ย่าตายาย แม้แต่คนรุ่นพ่อแม่ของเราที่อายุ 80-90 ปี ที่เคยเป็นชาวนาก็ยังใช้ควายไถนา ทำนาปลูกข้าวให้ชาวไทยกินได้ทั้งประเทศ
ชาวนาเคราะห์ร้ายที่เสียท่ามาตอบคำถามของผมเมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมามาตอบว่าเพราะไม่มีใครเลี้ยงควายเอาไว้ไถนาแล้ว
พอถามต่อไปว่าทำไมจึงไม่เลี้ยงควาย เพื่อนชาวนาตอบว่า เป็นภาระต้องคอยดูแลปรนน้ำปรนหญ้าให้บรรดามหิงสาในครัวเรือน ต้องจุดไฟสุมไฟไล่ยุงให้ไอ้ทุยและอีรวงในยามค่ำคืน
ต้องหาโรงเรือนคอกควายเอาไว้ขังควายในยามกลับจากท้องนา
และยังเพิ่มความลำบากยากแค้นแสนเมื่อยล้าระอาใจในยามเทศกาลน้ำหลากมาท่วมบ้านเรือน ไร่นาสาโท ต้องสร้างร้านเรือนโรงยกพื้นสูงๆให้ฝูงควายขึ้นไปอาศัยนั่งๆนอนๆเคี้ยวเอื้องเงื่องหงอย จับเจ่าอยู่แต่บนคอกบนร้านยกสูงพ้นน้ำ
ในยามน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรงก็เป็นยามอัตคัดหญ้าสด เพราะจ่อมจมอยู่ใต้ผืนน้ำ ต้องอาศัยฟางแห้งที่เก็บเอาไว้หลังฤดูเกี่ยวข้าวที่ชาวนาขนานแท้จะไม่เผาฟางทิ้งเป็นอันขาด เพราะเป็นอาหารว่างอันแสนโอชาของมวลมหิงสาในฤดูน้ำหลากท่วมทุ่งท่วมท่า ท่วมทุ่งนาไร่สวน
ถ้าเคราะห์ซ้ำกระหน่ำซัด ชีวิตต้องประสบกับความวิบัติเพราะถูกโจรปล้นควาย ชาวนาไทยจะหมดเนื้อหมดตัว สูญสิ้นทรัพย์สินก้อนใหญ่ในครัวเรือนระดับ “อิ๊บอ๋ายขายตน!” ทั้งยังไม่มีควายเอาไว้ใช้ทำนาในฤดูทำนาในรอบต่อไป
นั่นคือเหตุผลของชาวนาไทยที่ต้องเลิกเลี้ยงควายไปโดยปริยาย
ประกอบกับที่ดินถิ่นฐานบ้านช่องห้องหอ บริษัท ที่ทำงานของราชการ ห้างสรรพสินค้า ปั๊มน้ำมัน คลังสินค้า ถนนหนทางขยับขยายทำลายพื้นที่ทำกิน
ที่ดินชาวนาหรือเกษตรกรสาขาไร่,สวน เหลือเพียงพักพิงกายา พอคุ้มกะลาหัวเท่าแมวดิ้นตาย ไม่สามารถสร้างคอกสร้างวิมานล้อมรั้วให้บรรดากาสรทั้งหลายในครอบครัว
ทุ่งนาหญ้าสดหาได้ยากยิ่ง จะจูงควายไปหาหญ้าสดๆกินตามท้องไร่ท้องนาหรือที่สาธารณะก็แสนไกลและหาได้ยากยิ่ง
การเลี้ยงควายเอาไว้ไถนาจึงกลายเป็นความทรงจำปรัมปราที่หาดูได้ยากในสังคมไทยในปัจจุบัน
รัฐบาลโดยกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ต้องสานฝันของชาวนาไทยให้เป็นจริงด้วยการส่งเสริมการจัดตั้งสหกรณ์ผลิตควายไทยเพื่อใช้ไถนา และเป็นศูนย์รวมของชาวนาตัวจริง ที่ต้องการทำนาแบบไทยๆ ไถช้าๆแต่ชัวร์!
ประหยัดเงินตราค่าจ้างรถไถนา
สหกรณ์เป็นหัวหอกระดมชุดปฏิบัติการ “ควายถึก ตะลุยท้องนา” ตะเวน “ลงแขก” ไถนาแบบปูพรมวันละหลาย 10 แปลง สัปดาห์ละหลาย 10 ราย เดือนละหลาย 10 หมู่บ้าน,ตำบล
ทันต่อความต้องการทำนาเร็วๆไวๆของชาวนายุคดิจิทัล
ระบบการวิดน้ำเข้านา ก็เป็นปัญหาใหญ่ในการทำนา จนผู้มีปัญญาต้องค้นคิดระบบการทำนาแบบเปียกสลับแห้ง
ชาวนาไทยทอดทิ้ง ระหัดวิดน้ำเข้านา มาเนิ่นนานหลาย 10 ปี จน ระหัดรางไม้ กลายเป็นโบราณวัตถุวางเกะกะๆ ฝุ่นจับเขรอะอยู่ในพิพิธภัณฑ์ชาวนาที่บางจังหวัดของประเทศไทย
หากชาวนากล้าและมีเลือดบ้าเพียงพอ ต้องการประหยัด ตระเวนเสาะหาระหัดชักน้ำเข้านา มาปัดฝุ่น หรือเลียนแบบสร้างใหม่ด้วยวัสดุที่ทนทานกว่า ระหัดไม้ ในอดีต นำมาติดตั้งสัมพันธ์กับกังหันลม ที่เชื่อมต่อกลไกไปดึงสายพานให้ระหัดตักน้ำขึ้นมาใส่ท้องนาไร่สวน
ก็จะลดค่าใช้จ่ายในการซื้อน้ำมันฯ เติมเครื่องสูบน้ำราคาแพงๆแล้วส่งต่อความประหยัดไปถึงต้นทุนในการทำนา ซึ่งไม่ต้องก่อหนี้สินในด้านการชักน้ำดึงน้ำขึ้น(เข้า) สู่ท้องนา ประหยัดเงินตรามหาศาล
วิทยาการในการสร้างหรือผลิตระหัด สร้างกังหันลมอุปกรณ์ต้นกำลังให้ระหัด ทำงานด้วยระบบฟันเฟือง สายพาน เป็นงานที่นักศึกษาวิชาเครื่องจักรเครื่องยนต์ เครื่องกลในสถานศึกษาวิทยาลัยการอาชีพ วิทยาลัยเทคนิค,เทคโนโลยี สามารถจะประดิษฐ์คิดเขียนแบบ สร้าง,ผลิตขึ้นมาให้ชาวนาพลิกฟื้น เรียกคืนวิถีการทำนาของปู่ย่าตายายในอดีตของสังคมไทย ย้อนกลับมาผงาดในสังคมปัจจุบันได้อย่างน่าภาคภูมิใจในภูมิปัญญาของบรรพบุรุษไทยในอดีต
หากราชการไทยมีจิตใจที่จะช่วยเหลือผ่อนทุกข์ให้ชาวนาไทยสามารถที่จะนำความคิด แนวคิดนี้ไปเสนอให้ “ นักการเมืองไทย” ให้มีปัญญา มองเห็นความมั่งมีศรีสุขของชาวนาไทยในอดีตได้ย้อนกลับมา
เป็นความหฤหรรษ์ สุขสันต์หรรษาของชาวนาไทยในวันนี้
ประเทศไทยก็จะได้ลดค่าใช้จ่ายที่ละลายไปกับน้ำมันเชื้อเพลิง ลดมลภาวะสกปรกโสโครกในอากาศ ได้เรียกคืนฝูงวัวฝูงควายกลับสู่สังคมไทย ได้ผลิตควาย,ข้าวเปลือก และความสุขในวิถีชีวิตไทยที่ในราคาที่ไม่แพงกลับคืนมาอย่าง….พอเพียง!
///////////////////////


