- ตอน สภาประชาชนเมืองนครสวรรค์
ในยามนี้มองไปทางใด จิตใจพานห่อเหี่ยวเศร้าหมองและสยองใจ
ร้านค้าในตลาดท้องถิ่น ไม่เว้นแม้ในห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ บางแห่ง เต็มไปด้วยความเงียบเหงาหดหู่ ร้านรวงเล็ก ๆ ในห้าง ในตลาดเอกชน พากันปิดร้าน เลิกกิจการ
- เพราะลูกค้าหดหายไปอย่างน่าใจหาย ประการ 1
- เพราะราคาค่าเช่าบูธ ค่าเช่าแผง ค่าเช่าร้าน แพงเลือดเดือด ประการ 1
- สาเหตุที่ลูกค้าเหือดหายไป เพราะรายได้รายวันของลูกค้า ลูกจ้างตกต่ำ ประการ 1
- สาเหตุเพราะ “นายจ้าง” หยุด,เว้น,เลิกจ้างงาน เพราะนายจ้างไม่มีงานที่จะนำรายได้มาจ่ายเป็นค่าจ้าง ค่าแรงลูกจ้าง ประการ 1
- สาเหตุที่นายจ้างงานขาดมือ เพราะนายจ้างหรือผู้ประกอบการ เช่น ผู้รับเหมาก่อสร้างไม่มีงานจากผู้ใช้บริการ ลูกค้าประจำ ลูกค้าจร ประการ 1
ทั้งเหตุทั้งผลกระทบกันเป็นลูกโซ่ ตั้งแต่ต้นทางเศรษฐกิจไปถึงปลายทาง เหมือนลูกระนาด เหมือนงูกินหาง
กรณีน้ำมันเชื้อเพลิงแพงเพราะผลกระทบจากสงครามตะวันออกกลาง มีการปิดช่องแคบฮอร์มุซ ทำให้การขนส่งน้ำมันเชื้อเพลิงมีปัญหา ส่งผลร้ายด้านพลังงานไปทั่วโลก
นักการเมือง นักธุรกิจผู้ไร้เมตตาธรรมกลับกระหน่ำซ้ำเติมให้ประชาชนทุกข์ซ้ำซ้อนด้วยการฉวยโอกาสกักตุนน้ำมันจนปั่นป่วนไปทั่วประเทศ แล้วขึ้นราคาน้ำมันในสต็อกเดิม โกยกำไรอย่างโหดร้ายต่อบ้านเมือง
ยิ่งเป็นการทำร้ายระบบเศรษฐกิจ ระบบการคมมนาคม ซึ่งส่งผลถึงการขนส่งสินค้า หรือการติดต่อธุรกิจ ให้หนักหนาสาหัสยิ่งขึ้น
เหล่านี้คือ “ปัญหา 1 ใน 100 ใน 1,000 ปัญหา” ของบ้านเมืองไทยในเวลานี้
เราจะหวังพึ่งใครได้ในยามนี้?
“ตนนั่นแหละ เป็นที่พึ่งแห่งตน” (อัตตาหิ อัตโน นาโถ)
พุทธศาสนสุภาษิตกล่าวไว้ดังนี้
องค์กรแรกในสังคมไทยที่ต้องแก้ไขปัญหาในท้องถิ่นคือ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่ตั้งอยู่ในชุมชน ตำบล หมู่บ้าน คือองค์การบริหารส่วนตำบล เทศบาลตำบล เทศบาลเมือง เทศบาลนคร
ถัดมาคือ องค์การบริหารส่วนจังหวัด
จากนั้นคือ นายอำเภอในระดับอำเภอ ผู้ว่าราชการจังหวัดในระดับจังหวัด ข้าหลวงประจำมณฑล ในระดับมณฑล
ถัดไปคือสมุหนายก ซึ่งดูแลเวียง วัง คลัง นา ซึ่งก็คือเสนาบดีที่เรียกอย่างโก้หรู เป็นเกียรติยศแก่วงศ์ตระกูลว่า “รัฐมนตรี” ประจำกระทรวงต่าง ๆ ซึ่งเปรียบเสมือน จัตุสดมภ์ในอดีต
ในระนาบเดียวกับผู้ว่าราชการจังหวัดคือ หัวหน้าส่วนราชการระดับจังหวัดที่เป็นตัวแทนของกรมต่าง ๆ ในกระทรวงทั้งปวงบนแผ่นดินสยาม ที่ต้องสอดส่องทุกข์ร้อนของราษฎรที่เกี่ยวข้องในเครือข่าย งานบำบัดทุกข์บำรุงสุข หรืองานบริการของหน่วยงาน นั้น ๆ อาทิ
ขนส่งจังหวัดฯ ก็ต้องดูแลเรื่องความสะดวกในเครือข่ายการคมนาคมของราษฎรในจังหวัด ดูว่าขัดข้อง ขาด หรือไม่สะดวกในการพึ่งพาการคมนาคมรถโดยสาร ฯลฯ ในจุดใด?อำเภอใด?
เกษตรจังหวัดฯ ก็ต้องดูแลเรื่องพืชผลทางการเกษตรว่าพื้นที่ใดควรปลูกพืชชนิดใด? ฤดูใดควรทำการเกษตรใด? พื้นดินบริเวณหมู่บ้าน ตำบล อำเภอใด เหมาะสมกับการปลูกพืช ผลไม้ ผักประเภทใด? ชนิดใด? ฯลฯ
ประมงจังหวัดฯ ต้องดูแลการเลี้ยงกุ้ง หอย ปู ปลา กบ คางคก ของชาวบ้าน ดูแลการสร้างความสกปรกให้แม่น้ำลำคลองจากการเลี้ยงปลากระชัง แนะนำพันธุ์ปลา พันธุ์สัตว์น้ำที่เหมาะสมกับท้องถิ่น ดูแลการลักลอบทำประมงและขุดดินบึงบอระเพ็ดขาย ฯลฯ
ชลประทานจังหวัดฯ ก็ต้องดูแล ลำเหมือง คลองไส้ไก่ คลองชลประทาน ว่ากระจายไปทั่วทุกพื้นที่ที่เกษตรกรรมในทุกตำบล หมู่บ้าน อำเภอ หรือไม่ ต้องดูแลแม่น้ำลำคลองควบคู่ไปกับ “สมิงเจ้าท่า” หรือรักษาปริมาณน้ำให้เพียงพอกับการดื่มกินใช้ซักล้าง เลี้ยงสัตว์น้ำและป้อนโรงงาน ศูนย์ดาต้าที่กำลังจะเข้ามาแย่งน้ำกินน้ำใช้ ของราษฎรอย่างแสนสาหัสในเร็ววันนี้
พาณิชย์จังหวัดฯ ต้องดูแลการค้าขายให้ตั้งอยู่ในความยุติธรรม ไม่ขูดรีดเลือดจากปู (ราษฎร) ป้องกันไม่ให้สินค้าจำเป็นขาดตลาด ไม่ปล่อยให้เสือสิงห์กระทิงแรดในระบบการผูกขาดการค้าในประเทศ กระทำกับสังคมและประชาชนตาดำ ๆ ในทุกจังหวัด อำเภอ ตำบล หมู่บ้าน
ศึกษาธิการจังหวัดฯ ก็ต้องดูแลระบบการศึกษาในพื้นที่ ทั้งดูแลโรงเรียน ครูอาจารย์ นักเรียน รวมทั้งผู้ปกครองนักเรียนว่าไม่สมควรจะต้องเดือดร้อนจากค่าใช้จ่ายในการศึกษาของบุตรธิดาของประชาชน ซึ่งจะต้องเติบโตไปเป็นกำลังของบ้านเมือง
พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมวลมนุษยชาติจังหวัดฯ อุตสาหกรรมจังหวัดฯ สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดฯ สาธารณสุขจังหวัดฯ ฯลฯ ต่างต้องทำหน้าที่ของตนอย่างเข้มงวด เข้มแข็ง เคร่งครัด กัดไม่ปล่อย ไม่ท้อถอยต่ออุปสรรคทั้งปวง
อย่าหวังพึ่งนักการเมือง
ประชาชนควรเลือกผู้แทนสังคมชุมชนของเราในทุกหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด จัดตั้งเป็น “สภาประชาชน” และรวบรวมปัญหาของประชาชนตาดำ ๆ ส่งให้หัวหน้าส่วนราชการระดับจังหวัด เพื่อส่งต่อให้ผู้ว่าราชการจังหวัด ช่วยบรรเทาทุกข์ร้อนของทวยราษฎร์
และสำเนาเรื่องราวร้องทุกข์ส่งให้สื่อมวลชนทุกสาขา ทุกสำนักทั้งในระดับจังหวัดและระดับประเทศ
อย่าหมาย อย่าหวังว่าจะส่งให้ ส.ส. รัฐมนตรี นายกรัฐมนตรีแล้วจะได้รับการช่วยเหลือหรือแก้ไข!ให้ทันท่วงที อย่าหมาย! และอย่าหวัง!
โดย “โกสินทร์ ปิ่นสุพรรณ”
