เงิน 4 แสนล้านบาท…คุณคิดว่ามากไหมครับ…รัฐบาลท่านนายกฯอนุทิน ชาญวีรกุล ขออนุมัติสภากู้มาให้คนไทยทั้ง เกือบ 70 ล้านคน มาจับจ่ายใช้สอยกัน
เพราะเงินสะสมเรามีไม่พอ เราหาเงินมาใช้กันไม่ได้ ก็ต้องกู้เขามาใช้
ใช้เงิน ที่ได้จากการกู้มา…อย่าลืมว่าทุกคนก็ต้องใช้หนี้เขา การใช้หนี้ก็คือการทำงาน ทำมาหากิน แล้วก็ต้องเสียภาษี ทั้งทางตรง เช่นภาษีเงินได้…และทางอ้อม เช่นจ่ายค่าภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT)เพื่อเอาเงินภาษีไปใช้หนี้
สรุปว่าเราทำงานได้เงินมาทุก 100 บาท ก็ต้องจ่ายเป็นภาษีตามแต่ว่าเราอยู่ในระดับคนมีรายได้เท่าไร เพราะภาษีเงินได้ เราเสียไม่เท่ากัน คนหาได้มาก ก็ต้องเสียมาก คนหาได้น้อย บางคนอาจจะได้รับการยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีเงินได้
แต่ถ้าเป็นภาษีจากการจับจ่ายใช้สอย คือภาษีมูลค่าเพิ่ม อันนี้ใครใช้มากก็จ่ายมาก ใครใช้น้อยจ่ายน้อย…ใครไม่ได้ใช้จ่ายก็ไม่ต้องจ่าย
รัฐบาลเรา มีรายได้จากหลายทาง การเสียภาษีรายได้ส่วนบุคคล ถือว่าเป็นรายได้ส่วนหนึ่งของรัฐบาล
ดังนั้น…การใช้หนี้เงินกู้ ภาษีที่เราเสียทั้งทางตรง และทางอ้อมก็ถือว่าเป็นการใช้หนี้ของเราอย่างหนึ่ง
คนที่ได้สิทธิ์จากรายการ… “ไทยช่วยไทย” เท่ากับได้เงินมา 4,000 บาท ก็ต้องใช้หนี้ ส่วนคนที่ไม่ได้สิทธิ์จากรายการนี้…ก็ต้องมาร่วมใช้หนี้ด้วย เข้าใจหรือเปล่า เพราะนี้คือการเฉลี่ยสุข…เฉลี่ยทุกข์ ในฐานะเพื่อนร่วมชาติกัน
เงิน 4 แสนล้านบาท รัฐบาลก็ชี้แจงแล้วว่า 2 แสนล้านบาท เอามาแจก เอามา
กระตุ้นทางเศรษฐกิจ นั่นแปลว่าได้มา 4,000 บาทต้องเอาไปใช้ซื้อของกิน ของใช้ ห้ามเอาไปเก็บเป็นเงินออม เฉลี่ยให้ใช้เดือนละ 1,000 บาท ก็ต้องใช้ให้หมดต่อเดือน
ส่วนอีก 2 แสนล้านบาท รัฐบาลจะนำไปใช้ในการพัฒนาประเทศ ส่วนว่าจะเอาไปใช้อะไรบ้าง…เราในฐานะผู้ใช้หนี้ ก็ควรติดตามข่าวว่า…รัฐบาลเอาไปใช้อะไร ?
เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม เป็นวันที่รัฐบาลเริ่มให้คนไทยไปลงทะเบียนเพื่อใช้สิทธิ์ในรายการ “ไทยช่วยไทย” ผมนั่งดูข่าวทางทีวี เกือบทุกช่องรายงานข่าวเหมือนๆกันว่า…พี่น้องคนไทยโดยเฉพาะผู้สูงวัยต่างตื่นนอนตั้งแต่ตีสี่ เพื่อออกไปเข้าคิวให้เจ้าหน้าที่ธนาคารจัดทำรายการให้
มีทุกภูมิภาค เพราะผู้สูงวัยการใช้เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ อาจจะไม่คุ้นเคย ก็ต้องพึ่งคนที่มีความรู้จัดการให้
ผมมานั่งคิดว่า…ถ้าผมเป็นผู้นำท้องถิ่น เมื่อรู้ว่าการจะได้รับสิทธิ์การใช้เงินจาก ไทยช่วยไทย ต้องมีการลงทะเบียนยืนยันสิทธิ์ หรือต้องลงทะเบียนกันใหม่
สิ่งที่ผมจะทำก็คือ…ผมจะประกาศหาคนในท้องถิ่นที่สามารถทำการใช้เครื่องมือสื่อสารการลงทะเบียนเป็นมาเป็นจิตอาสา ถึงวันเริ่มใช้ลงทะเบียนไม่ต้องให้คนทำไม่เป็นทั้งหลายต้องไปกันไกลๆบ้าน ทำกันในท้องถิ่นเลย
ถ้าหาชาวบ้านด้วยกันมาเป็นจิตอาสาไม่ได้ ก็อาจจะขอความร่วมมือนักศึกษา หรือนักเรียนอาชีวะมาช่วยเพียงวันสองวันก็ช่วยคนในท้องถิ่นได้ ไม่ต้องให้คนเฒ่า คนแก่ต้องไปเข้าคิวกันหน้าแบงค์ยาวเป็นวาสองวา…ทรมานที่ต้องตื่นแต่ดึกแต่ดื่น
เรื่องเพียงแค่นี้…กำนัน…ผู้ใหญ่บ้าน…นายอำเภอ…นายก อบต
นายกเทศมนตรี เทศบาล คิดไม่ได้เหรอครับ ?
หรือคิดได้…แต่ไม่อยากทำ…?
จนถึงพ.ศ. นี้แล้ว ยุคนี้แล้ว บ้านเมืองเราก็ยังไม่พัฒนาวิธีดำเนินงาน ดำเนินวิถีชีวิตให้มันดีขึ้น ยังวนเวียนอยู่กับความคิดเก่าๆ วิธีการทำงานแบบเก่าๆ
พอมีคนพวกหัวก้าวหน้าคิดจะเปลี่ยนวิถีการดำเนินชีวิต ก็กล่าวหาว่าเป็นพวกก้าวร้าว บางคนถึงกับตัดสิทธิ์ทางการเมืองเขาทิ้งไปเลย
แทนที่จะเรียกมาใช้ มาทำงาน เป็นการบูรณาการการใช้ชีวิตร่วมกัน ก็ไม่ทำ
ผมว่าเราดูละครน้ำเน่ากันมากไป นิสัยขี้อิจฉา ติดตัวตามตัวละคร โดยไม่รู้ตัว เสียดายเวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน เราไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย มัวแต่มาทำเรื่องไมเป็นสาระ สร้างสรรค์สังคมให้ศิวิไลซ์ เหมือนานาอารยประเทศ
ถ้าทุกท่านดูข่าวทางทีวีในทุกๆวัน เราจะเห็นข่าวร้ายๆ เช่นนักการเมืองทะเลาะกัน ชาวบ้านรังแกข่มเหงกัน คนติดยาบ้าคลุ้มคลั่งทำร้ายคนรอบข้าง
เราไม่ค่อยได้เห็นข่าวดีๆ ข่าวสร้างสรรค์สังคม
มันเกิดอะไรกับประเทศชาติเรา ถึงเป็นได้เช่นนี้กันครับพี่น้อง
…………………………………………………………
