ชาติหน้า ชาติไหน? ถ้าผมได้มีวาสนาเกิดเป็นเสนาบดีกระทรวงข้าว ของประเทศใดประเทศหนึ่งในแถบเอเชียอาคเนย์ หรืออุษาคเนย์ ผมจะทำให้ชาวนาของประเทศที่ผมมีโอกาสชิงสุนัขไปเกิด ร่ำรวยกันอย่างระเบิดเถิดเทิง
ร่ำรวยกันจนทนไม่ไหว ต้องระบายออกด้วยการแก้ผ้าแก้ผ่อนไปยืนอยู่กลางตลาด ตามสี่แยกไฟแดงกลางเมือง หรือในงานเทศกาลปิดทองไหว้พระประจำปีของหมู่บ้าน ตำบล ชุมชนของผม
แล้วกู่ร้องปองรักให้ก้องโลกอย่างสุดเสียงสังข์ว่า …….
“รวยจนทนไม่ไหวแล้วขอรับ!…เว้ย!”
“รวยจนทนไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ!..เจ้าข้าเอ๊ย!”
เริ่มด้วยการขึ้นภาษีที่ดินของบรรดาเจ้าสัว เจ้าภาษี เจ้าของโรงหวย ก.ข. เจ้าของบ่อนถั่ว บ่อนโป บ่อนไก่ บ่อนปลากัด โรงฝิ่น เจ้าของซ่องโจรสแกมเมอร์ ที่มีที่ดินมากมายจนน่าเกลียดเกินความพอเหมาะพอดี
เก็บภาษีแบบก้าวหน้า ให้บรรดาเศรษฐีที่ดินที่แย่งที่ดินทำกินของชาวนาตาดำๆ ต้องคืน/ขายที่ดินให้รัฐบาล เพื่อนำไปจัดสรรให้ชาวนาตัวจริง ตัวเป็นๆ ได้มีที่ดินทำนาผลิตข้าวเปลือก ข้าวสาร เป็นข้าวปลาอาหารหล่อเลี้ยงชาวไทยและชาวโลก และอุตสาหกรรมข้าวกล่องในร้านสะดวกรวยและตลาดนัดในท้องถิ่น
ประการต่อมาผมจะจัดสรรปันส่วนที่ดินที่นาให้ชาวนาผู้ยากไร้ ที่ยอมขึ้นทะเบียนยาจก วณิพก โดยไม่อับอายว่าใครจะเหยียดหยามหยัน
ปันส่วนที่นาให้เช่าทำนาตามกำลัง ตามอัตภาพ ตามความโลภ ตามความจำเป็นของปากท้องสมาชิกในครอบครัว ในอัตราที่ชาวนาสามารถจ่ายได้อย่างสบายๆ ไม่ต้องทุกข์ระทมใจไปกู้เงินสกปรกนอกระบบ ให้ ‘โจรหมวกกันน็อก’ ตามทำร้ายหรือข่มเหง
จากนั้นผมจะบังคับข่มขืนใจให้ “กรมการข้าวเปลือก” ผลิตพันธุ์ข้าวปลูกพันธุ์รวงห้อย ให้มากมายเพียงพอและสัมพันธ์กับพื้นที่นาเช่า นาส่วนตัว นาโฉนดของชาวบ้านทั่วประเทศ โดยขายพันธุ์ข้าวปลูกในราคาถูกแสนถูกจนน่าหมั่นไส้
เมื่อมีพื้นที่นาเพื่อทำนากระจายให้ชาวนาทั่วประเทศแล้ว มีพันธุ์ข้าวปลูกที่ดีมีคุณภาพแล้ว ผมจะบังคับข่มขืนใจให้ “กรมปุ๋ยหมัก ปุ๋ยคอก ปุ๋ยเคมี และปุ๋ยพรทิพย์ นาคหิรัญกนก” ผลิตปุ๋ยกันให้ตาตั้งเพื่อจำหน่ายในราคาแสนถูกให้ชาวนานำไปใช้ในท้องนา
บังคับให้ “กรมยาฆ่าแมลง” ผลิตสมุนไพรฆ่าแมลงศัตรูข้าว ผลิตฮอร์โมน “ไย อา กร้าว!” โด๊ปต้นข้าวให้แข็งแรง ทนแรงลมแรงฝนไม่โค่นล้มยามลมพายุกระหน่ำ
บีบบังคับให้ “กรมเครื่องมือการเกษตร” ผลิตเครื่องมือ เครื่องจักรในการทำนาทุกอย่าง ตั้งแต่ควายเหล็ก กังหันวิดน้ำเข้านาพลังน้ำพลังลม พลังงานแสงอาทิตย์ รถเกี่ยวข้าวพลังคนเข็น ตู้นวดข้าว ตู้สีข้าวเปลือกให้เป็นข้าวซ้อมมือ ข้าวกล้อง ในราคาที่แสนถูก จนชาวนาต้องตื้นตันใจ แอบร้องไห้ขอบคุณรัฐบาล
บังคับให้ “กรมคูคลอง” ขุดคลองส่งน้ำเข้า พื้นที่ทำนาโดยไม่มีพื้นที่ใดตกหล่น หรือหลุดลอดและรอดสายตานักสำรวจโดยเด็ดขาด
ส่งเสริมให้ “กรมแก้มลิง” ขุดแก้มลิงในที่ดินสาธารณะ ที่รกร้างว่างเปล่าของราษฎรที่เผลอตัว ให้พรุนไปทั้งประเทศ เพื่อเก็บน้ำฝนจากเครื่องบินของกรมฝนหลวง ที่ขึ้นไปบังคับขู่เข็ญให้หมู่เมฆกลับตัวกลับใจ กลายเป็นน้ำฝนตกลงมาเต็มแก้มลิง
ขอร้องให้ “กรมยุ้งฉาง” จัดทำยุ้งฉางให้ชาวนาเก็บข้าวไว้รอขายในเวลาที่ราคาข้าวโลกพุ่งขึ้นสูง เมื่อชาวนาตาปลิ้นลิ้นห้อยเพราะรอคอยขายข้าว รัฐบาลก็จะให้ชาวนามากู้เงินจากธนาคารข้าวเปลือกนำไปกินไปใช้ ในยามที่ยังขาย “ข้าวเขมรข้าวพม่า” ให้ล้งจีนไม่ได้ โดยคิดดอกเบี้ยร้อยละ 1 บาท / 3 ปี
เมื่อข้าวมีราคาดีก็ให้นำออกไปขายเพื่อนำเงินมาใช้หนี้เงินกู้จากการ “จำนำข้าวเปลือก” ที่เป็นการจำนำข้าวจริงๆ ไม่ใช่จำนำแบบลิงหลอกเจ้าเหมือนในสมัยก่อนๆ
ผมจะบังคับให้ชาวนารวมตัวเป็น ‘สหกรณ์ ฯ’ ประเภทต่างๆ ให้ข้าราชการในกรมฯ ที่เกี่ยวข้องช่วยเป็นพี่เลี้ยงเสี้ยมสอนให้สมาคม,ชมรม,กลุ่มชาวนามีความรู้ความเข้าใจในระบบสหกรณ์ ในแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ไร่นาสวนผสม เกษตรประณีต
ถ่องแท้ในระบบการเกษตรแบบ “โคกเนิน หนอกโหนก หนองน้ำ ท้องนาไร่สวน” แล้วพลิกฟื้นศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น การละเล่นพื้นบ้านวิถีไทยในอดีต ให้กลับคืนสู่สังคมไทย เช่น…
“เต้นกำรำเคียว” แบบนุ่งน้อยห่มน้อย ตามแนวการแสดงของสาวประเภท 2 แบบชาวคณะอัลคาซ่า หรือทิฟฟานี่
เพื่อให้บรรดาชายไทยทุกระดับอายุในท้องนา กระชุ่มกระชวยหายเหนื่อยล้าจากการทำนา ทำสวน ทำไร่
ให้ “กรมศิลปะการแสดง” จัดตั้งโรงมหรสพในท้องถิ่นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อฉายภาพยนตร์ แสดงดนตรี ลิเก งิ้ว โขน ละคร ที่ค่าตั๋วราคาถูก ให้เป็นความบันเทิงเริงรมย์ในท้องถิ่น และรองรับนักท่องเที่ยววิถีไทยในแบบโฮมสเตย์ ฮัทสเตย์
ผมจะขอร้องให้ “กระทรวงสุขภาพ” ตั้งโรงงานผลิตเมรัยเพื่อสุขภาพ บริการชายไทยในราคาประหยัด และบริการสตรีผู้มีรสนิยมในเครื่องดื่มที่มี L.ก.ฮ. เล็กน้อย พอให้เลือดลมเดินดีผิวพรรณเปล่งปลั่ง มีพลังเป็น แม่ศรีเรือนประจำครอบครัว แม่โพสพประจำท้องนา และแม่เทพธิดาประจำหมู่บ้าน
ยังมีโครงการดีๆ ฉลาดๆ เป็นประโยชน์กับประชาชนคนไทยอีกมากมาย ที่นักการเมืองผู้ไร้ความซื่อสัตย์ รักความทุจริตคิดคดเป็นอาจิณ ไม่สามารถจินตนาการได้กว้างไกลและทะลุปรุโปร่งไปใน 3 โลก ได้ดั่งที่ผมเสนอมาเป็นออเดิร์ฟในวันนี้
ผมจะแจกฟรีความคิดดีๆ ที่ยังไม่มีคนดีๆ คนปกติ คนใดจะ ‘ได้คิดหรือคิดได้’ เพื่อให้เกิดสันติสุขแก่ประชาชนพลเมืองของไทย
สุดท้ายผมจะสร้างโรงพยาบาลจิตเวชในทุกจังหวัดและทุกอำเภอ ไว้บริการพวกที่ชอบคิดฟุ้งซ่านเรื่องการบ้านการเมือง ซึ่งกำลังเกิดขึ้นมากมายและกระจายไปทั่วสังคมชนบท เช่น ‘ผม’ เป็นต้น (ที่จริง…..เป็นตัว !)
มีใครเห็นด้วยกับผมบ้างไหมครับ?
///////////////////////////
‘โกสินทร์ ปิ่นสุพรรณ’ เรียบเรียง
ศุกร์ 23 ตุลาคม 2569
